Waarom datingapps voor de meeste mannen niet werken
Bijgewerkt op 19 oktober 2026
Veel mannen die weinig matches krijgen op een swipeapp, concluderen dat ze iets fout doen. Onderzoek wijst eerder op een scheve verdeling van aandacht die los staat van individuele inspanning. Een studie uit 2018 in Science Advances (University of California Santa Barbara en University of Michigan) vond dat berichten op een grote Amerikaanse datingsite sterk geconcentreerd waren bij een beperkt deel van de gebruikers, en dat vrouwen gemiddeld meer berichten ontvingen dan mannen. Schattingen van Sensor Tower, geciteerd door de Financial Times, laten zien dat in de Verenigde Staten ongeveer driekwart van de Tinder-gebruikers man is, in Europa ligt die verhouding doorgaans dichter bij fifty-fifty. Meer mannen die om minder aandacht concurreren, en een systeem waarin een foto de eerste en vaak enige filter is, maken samen een markt waarin uitkomsten structureel scheef liggen. Dat is een marktmechanisme, geen individueel falen.
Wat er precies misgaat
Swipeapps werken met een simpel mechanisme: je ziet een foto, een paar regels tekst, en beslist in een paar seconden ja of nee. Dat is efficiënt voor de app, maar het betekent ook dat de eerste en vaak enige filter een foto is. Onderzoek naar swipegedrag laat structureel zien dat dat tot een scheve verdeling van aandacht leidt: een klein deel van de profielen krijgt het grootste deel van de likes en berichten, en de rest concurreert om wat overblijft. Dat effect treft vrouwen en mannen beiden, maar valt mannen vaker op omdat zij op de meeste grote swipeapps in de meerderheid zijn en dus met meer mensen om minder aandacht concurreren.
Wat de cijfers laten zien
De bekendste onderbouwing komt van Bruch en Newman, gepubliceerd in 2018 in Science Advances. Zij analyseerden het berichtenverkeer tussen heteroseksuele gebruikers van een grote, gratis Amerikaanse datingsite in vier steden. Belangrijkste conclusie: vrouwen ontvingen gemiddeld meer berichten dan mannen, en de kans dat een bericht beantwoord werd, daalde sterk naarmate het verschil in "gewildheid" (gemeten aan het aantal ontvangen berichten) tussen afzender en ontvanger groter werd. Beide seksen stuurden gemiddeld berichten naar mensen die ongeveer een kwart gewilder waren dan zijzelf, maar omdat mannen op de meeste platforms in de meerderheid zijn, concurreren zij daarbij met meer mensen om dezelfde aandacht.
Die scheve verdeling is niet nieuw. Christian Rudder, medeoprichter van OkCupid, publiceerde al in de jaren 2009 tot 2014 eigen platformdata op de blog OkTrends: volgens doorrekeningen die daarna in de media verschenen, ging ongeveer twee derde van de berichten die mannen verstuurden naar het best beoordeelde derde deel van de vrouwelijke profielen, en kregen vrouwen op zo'n 42 procent van hun berichten een reactie tegenover ongeveer 28 procent bij mannen. Die cijfers zijn niet wetenschappelijk peer reviewed en inmiddels gedateerd, maar ze zijn een van de meest aangehaalde vroege bronnen over hoe aandacht op swipeplatforms verdeeld is, en recenter onderzoek zoals dat van Bruch en Newman bevestigt het onderliggende patroon.
Daar komt de scheve man/vrouwverhouding op veel swipeapps bovenop. Schattingen van analysebureau Sensor Tower, geciteerd door de Financial Times, en van App Ape, aangehaald door Business of Apps, komen allebei op ongeveer driekwart mannelijke gebruikers voor Tinder in de Verenigde Staten. Voor de Europese markt wijzen schattingen op een verhouding die dichter bij fifty-fifty ligt, dus dit specifieke cijfer is geen directe afspiegeling van de Nederlandse situatie. Het onderliggende mechanisme (minder aandacht beschikbaar voor meer concurrerende profielen) speelt wel overal waar een swipeapp om dezelfde reden gebruikt wordt.
Waarom dit geen kwestie van "beter proberen" is
Een scheve verdeling van aandacht voelt voor wie er middenin zit als een persoonlijk probleem: een beter profiel, andere foto's, een andere aanpak. Dat helpt soms marginaal, maar het mechanisme zelf verandert niet. Zolang een systeem in een paar seconden op basis van een foto filtert, en zolang meer mensen om minder aandacht concurreren, blijft de uitkomst scheef, voor iedereen die binnen dat systeem meedoet. Dit is precies het soort probleem waarbij de bredere analyse van waarom daten tegenwoordig moeilijker aanvoelt relevant is: het is geen kwestie van individuele tekortkoming, maar van een markt die is ingericht op snel afwijzen in plaats van goed beoordelen. Dat geldt voor vrouwen die door een overvloed aan binnenkomende berichten juist sneller en oppervlakkiger moeten filteren, net zo goed als voor mannen die met velen om diezelfde aandacht concurreren. Geen van beide kanten is daarmee de oorzaak van het probleem: het mechanisme is dat.
Wat een ander mechanisme daaraan verandert
Het probleem zit in de volgorde: eerst een foto, dan pas de rest. Een format dat die volgorde omdraait, haalt het filter weg waar de scheve verdeling uit ontstaat. Magnet Club werkt zo: een uitgebreide analyse vooraf, zonder dat leden elkaars foto's of profielen kunnen doorbladeren en afwijzen voordat er een match is. Bij een match krijgen beide leden alleen een voornaam en een korte toelichting waarom ze gematcht zijn, geen score en geen rangorde, en de ontmoeting zelf is een blind date. Wie liever wil zien hoe dat in de praktijk verschilt van swipen, kan de analyse van Magnet Club doen.
Dat betekent niet dat elke match raak is: een deel van de voorgestelde matches wordt door een van beide kanten afgewezen, en beide mensen komen dan terug in de poule, al wordt wie afwijst niet meteen weer even snel opnieuw voorgesteld. Het verschil met een swipeapp is niet dat iedereen gegarandeerd slaagt, maar dat de eerste beoordeling niet op een foto in een paar seconden gebeurt.
In het kort
Veel mannen krijgen weinig matches op swipeapps, en onderzoek wijst op een structurele oorzaak: een systeem dat op een foto filtert, concentreert aandacht bij een beperkt deel van de profielen, en op platforms waar mannen in de meerderheid zijn, concurreren zij daarbij met meer mensen om diezelfde aandacht. Studies van Bruch en Newman (2018) en oudere platformdata van OkCupid onderbouwen dat patroon, en schattingen van onder meer Sensor Tower laten de scheve man/vrouwverhouding op Tinder in de Verenigde Staten zien. Het is een marktmechanisme, niet een individuele tekortkoming, en een format dat niet op een foto filtert, haalt precies dat mechanisme weg.